Wie ben ik

Mijn naam is Roelie Pals (1967). Ik ben coach, getrouwd en moeder van een prachtige zoon.

Na jaren als secretaresse/planner werkzaam te zijn geweest en de geboorte van mijn zoon, ben ik gestopt met werken. Ik wilde genieten van mijn kind, mijn hond en vooral… van het leven met alles en iedereen die ik lief heb!

Na verloop van jaren, begon ik me ook te realiseren dat mijn zoon mij op een gegeven moment niet ieder moment van de dag nodig zou hebben…. Maar wat wilde ik dan? Werken met mensen was wel iets wat aan de top van mijn wensenlijstje stond. Weer ergens in loondienst gaan werken? Mwa, ik liep er niet echt warm voor….. Wat wil ik dan???? Veel tijd om daar nog over na te denken kreeg ik niet.

Ineens werden mijn beide ouders ziek en hadden zorg nodig. Aangezien ik enig kind ben, deed ik niets anders dan heen en weer rennen tussen huis, het huis van mijn ouders, het ziekenhuis en het verzorgingshuis. De “gevechten” die ik vaak moest voeren met de instanties, maakten het er niet prettiger op. Ik hield van mijn ouders en van mijn gezin. Ik wilde alleen maar het beste voor ze! Dit heeft een hele tijd geduurd, tot ik bij de huisarts zat te hyperventileren en ik echt volledig instortte!

Een rare tijd brak aan.... Ik was mezelf dubbel en dwars tegen gekomen en krabbelde langzaam weer op. Verbaasd en ongelovig over de dingen die gebeurd waren, hoe ik intuïtief gereageerd heb om te zorgen dat ik zou overleven, heb ik mezelf weer bij elkaar geraapt. Daarbij diende de (pre-) menopauze / overgang zich ook aan. Dingen moesten anders, ik moest mezelf in bescherming leren nemen en "nee" leren zeggen. 

Er werd mij aangeraden om een Mindfulness training te gaan doen. Al zoekende kwam ik bij een opleiding tot Mindfulness (MBCT) trainer terecht en dat leek me eigenlijk veel leuker. Dat heb ik gedaan..... Zo is mijn nieuwe "missie" ontstaan. Na de afronding van die opleiding ben ik verder gegaan en heb mijn coaching opleiding gedaan. Zo ontstond er ineens een eigen praktijk.

Natuurlijk was het een moeilijke tijd en ik wil dat niet graag nog een keer meemaken! Het heeft me echter wel gebracht waar ik nu sta en daar ben ik zo blij mee! 

 

Over je grenzen gaan

Met grote regelmaat krijg ik vrouwen in mijn praktijk die er net zo aan toe waren als ik, een paar jaar daarvoor. Vrouwen die compleet vast lopen in al hun zorgtaken en hun werk. Bij de zorgverlenende instanties loop je vaak tegen een muur van onbegrip op.  De meeste werkgevers werken wel mee, zodat je de zorgtaken kan blijven uitvoeren. Alleen het schuldgevoel groeit, naar het gezin, de ouders en de werkgever. En dat maakt dat het uiteindelijk bijna niet meer te doen is en dat je constant over je eigen grenzen heen gaat!

 

Mensen breken niet

omdat ze zwak zijn.

Maar omdat ze veel

te lang sterk waren!